Rönesans Dönemi (1347–1780)

Guillaume Dufay (1400-1473)

Guillaume Dufay (düfeyi okunur), 1400 yılı dolayında Fransa-Flemenk sınırı yakınlarındaki Hainault'ta doğmuş, 1473'te Münih'te ölmüştür.
  1409 yılında, Kuzey Fransa'daki Cambrai Katedrali’nin ünlü çocuk korosuna girmiş, 1419-1426 arasında İtalya'nın Rimini ve Pesaro kentlerinde müzikçi olarak çalışmıştır. 1428 yılından 1437'ye kadar Roma papalık Kilisesi’nde (arada iki yıllık bir kesinti vardır) en verimli yıllarını yaşamıştır. Bu görevi sırasında kendi gotik kuzey deyişini İtalyan Rönesanssı ruhuna uygulamıştır. Eserlerinde yapı kuruluşunu saklamayı İtalya ona öğretmiştir. Tıpkı, mimarların destek ve dayanakları gizlemeyi İtalya’dan öğrendikleri gibi, ezgilerinin köşeli çizgilerini yumuşatmayı, aydınlık be lirli biçimler kullanmayı, dinlendirici üçlü ve altılı uyguları da İtalya’dan öğrenmiştir. (üç-beş ses yapısında bir uyguda, örneğin do-mi-sol'de, temel ses en alttadır; altılı uygu bu uygunun birinci çevirmesidir: mi-sol-do gibi.)  Dufay, çağının bütün müzik türlerinde eserler vermiş, bunlardan 150 dolayında bestesi Roma, Bologna ve Trieste kitaplıklarında bulunarak derlenmiş, 19. yüzyılın sonlarında Fransa, İngiltere, Almanya ve Flemenk'deki kitaplıklarda elyazması notaları bulunmuştur. Bestecinin ilginç özellikleri arasında Torino Üniversitesi'nde hukuk öğrenimi yapması vardır. 1445'de, çocukluk döneminde koro üyesi olduğu Cambrai'ye yerleşmiş ve yaşamının son döneminde ününü genişleterek rahat bir yaşam sürmüştür.  Dufay, mass'ları (missa'ları) ile tarihteki yerini pekiştirmiştir. missa'lar bir halk ezgisinden ya da bir kilise ezgisinden alınır, tenor partisine yazılan uzun notalarla söylenir, böylece bütün missa'nın her bölümünün bir belkemiği olurdu. (bu gibi missa'lara cantus firmus ya da tenor missa'ları denir.) dufay müziğine ilişkin başka bir ayrıntıyı belirtmekte yarar vardır. bestecinin agnus dei i from "l'homme arme" adlı missa'sı, dikkate değer özellikler içermektedir: bu eserdeki kelimelerin tenor'a uymadığı açıkça görülmektedir. bu da eserin bir ya da daha fazla sayıda çalgı tarafından seslendirildiğinin bir işareti sayılabilir. aynı durum, bas partisi için de geçerlidir. Bir noktada tenor'u taklit eder. Bu iki ses, şarkı için oldukça kolaydır, ancak, burada da hecelerin yerleştirilmesi konusunda şarkıcılara bırakılmış olan manuscript (elyazması) fazla bir bilgi vermemektedir. 22. ve 23. ölçülerdeki alto ve basların ritmik yapısı kayda değer.



Johannes Ockeghem (1452-1497)

15nci yüzyılın son yarısında Fransız-Felemenk okulunun en temsilcilerinde olan Hollandalı bir bestecidir. Erken Rönesans’ın öncülerindendir. İkinci Felemenk okulunun kurucusu olarak tanınır. Dufay ile Josquin des Prez arasında yaşamış en etkileyici besteci olarak bilinir. Aynı zamanda harika sesi, koro şefliği ve öğretmenliğiyle tanınır. Ockeghem ismi 1885’e kadar gelmiş olan bir belgedeki imzasından gelir. Belge o zamandan beri kayıptır. 15nci yüzyıl kayıtlarında ise isim daha çok “Okeghem” olarak geçmektedir. Ockeghem’in doğum tarihi tam olarak bilinmemektedir. Ancak 1410 ile 1430 yılları arasında doğduğu var sayılmaktadır. Hainut’lu besteci Binchois ‘i Mons’tan Lille’e taşınmadan önce tanıdığı için bu tarih en erken 1423’e kadar indirgenmiştir. Ockeghem’in o sırada 15 yaşından daha genç olduğu düşünülüyor. Bu Binchois’in 1460’ta ölümü dolayısıyla yazdığı bir Lament (Ağıt) ‘teki referansa dayanarak bilinmektedir. Bu ağıtta Ockeghem sadece yaşlı besteciyi onun tarzını taklit ederek övmemiştir, aynı zamanda onun hakkında önemli biyografik bilgiler vermiştir. Şair Guillaume Cretin’in Ockeghem’in 1497’deki ölümü üzerine yazdığı bir yorumunda “O kadar yetenekli bir bestecinin 100 yaşına gelmeden önce ölmesi çok yazık” diye yazmıştır. Bu aynı zamanda Ockeghem’in doğum tarihi ile ilgili de bilgi vermektedir. 1993’te, 1607’den kalma evraklarda Jan Hocquegam’ın, Hainaut’taki Saint-Ghislain doğumlu olduğu yazmaktadır. Bu bilgi 16ncı yüzyıldan kalma evraklarda da doğrulanmaktadır. Daha önce birçok biyografisinde Doğu Flanders’te doğduğu yazılmıştır. Ockeghem soyadı 14ncü ve 15nci yüzyılda ortaya çıkmıştır. Bestecinin erken yaşamına ait çok az bilgi vardır. O döneme ait birçok besteci gibi müzik kariyerine korocu olarak başlamıştır. Eğitim aldığı bölge tam olarak bilinmese de Saint-Ghislain yakınlarındaki Mons’ta birbirine rakip iki müzik okulundan birinde okuduğu düşünülmektedir. Ockeghem’e ait ilk belgeler, Antwerp’teki Onze-Lieve-Vrouwe katedralindedir. Orada Haziran 1443’e kadar Sol El Koro Vokalisti olarak çalışmıştır. (Sol elciler (Left-Handers) bestelenen müzikleri okuyordu, Sağ elciler (Right Handers) şarkı okuyordu) Muhtemelen Johannes Pullois’in yönetimi altında besteler okudu. Zira onun da çalışma süreci o döneme dayanır.Bu kilise önemli bir yerdi. Çünkü Ockeghem büyük ihtimalle İngiliz besteleme tarzını burada öğrendi.1446-1448 yılları arasında Ockeghem, Bourbon dükü 1nci Charles’ın, şimdi Fransa topraklarındaki Moulins’teki şatosunda hizmet verdi. 1452 yılında Paris’e taşındı. Orada Maestro di Cappella olarak görev yaptı. Fransa’da 7nci Charles ve 11nci Louis için saray müzisyenliği yapmıştır. 1470’te İspanya’ya kral için diplomatik bir görevle yolculuk yaptığı bilinmektedir. Burada İspanya’nın İngiltere ve Burgundy (Burgonya)ile Fransa’ya karşı ittifak yapmalarını engellemeye çalışmıştır. 11nci Louis’in ölümünden sonra Ockeghem’in nerede bulunduğu konusunda pek bir bilgi yok. Yine de Brüj (Bruges) ve Tours’a gittiği bilinmektedir. Ölümüne dair bilgiler 1497’de yazılan ağıtlar sayesinde elde edilmiştir. Ayrıca Josquin des Pres’in Nymphes des bois eseri bu şiirleri müziğe aktarmıştır.Ockeghem’in muhtemelen Gilles Binchois’le çalıştığı, en azından Burgundy sarayında onunla yakın ilişkiler kurduğu düşünülüyor. Antoine Busnois, Ockeghem’in onuruna 1467’de bir motet yazmasından ötürü iki bestecinin tanıştığı da düşünülüyor.Müziği Ockeghem’in müzik tarzı önceki nesillerden çok farklılık gösterir. Muhtemelen temel teknikleri onlardan almıştır. Ockeghem, kariyer süresi, ünü ve bazı eserlerinin kaybolması nedeniyle çok verimli bir besteci olarak düşünülmez. Ockeghem’in olduğu düşünülen birçok bestenin şimdi başka bestecilere ait olduğu biliniyor. Ockeghem’in besteleri dönemin ünlü bestecilerinin eserleri arasında kaybolmuştur. Yine de günümüze kadar kalan eserleri arasında 14 missası (Birisi Ağıt missasıdır), bir Credo, 5 Motet, Bir Motet-Chanson, 21 Chanson (Şarkı) vardır. Ockeghem’in missalarından 13 tanesi 15nci yüzyıl Felemenk yazması Chigi codex’te korunmuştur. Ockeghem 15nci yüzyıl kilise müziği stilinin gelişmesine olan katkılarıyla ünlüdür.



Giovanni Pierluigi da Palestrina (1525-1594)

İtalyan besteci Palestrina, Lassus ve Byrd ile birlikte 16. yüzyıl müziğinin en büyük bestecileri arasında önde gelen isimlerden biridir. Madrigal, motet ve missalarının çokluğu ile Palestrina öncelikle büyük bir prolifik bestecidir. Palestrina'nın mesleki hayatı sadece kuvvetli baskılar altında şekillenen büyük bir sanatsal güç ve verimliliği değil aynı zamanda dünyevi amaçlarla kullanılan çok güçlü bir dini inanç ve hissiyatı da barındırmaktadır. Ölümünden sonra Palestrina'nın müzisyenler, teorisyen ve besteciler tarafından çekimser karşılandığı bilinmektedir. Buna karşın 1575 yılı gibi erken bir zamanda Ferrera Dükü'nin Palestrina hakkında yazdığı "dünyanın ilk gerçek müzisyeni" sözü ve 17. yüzyılın ilk yıllarında içlerinde Cerone'nin de bulunduğu birçok teorisyen tarafından Palestrina'nın diğer tüm bestecilerin üstüne çıkartılması dikkat çekicidir.
1592'de yani ölümünden iki yıl önce yapılan oldukça sıra dışı bir törende , G. M. Asola tarafından yayımlanan dört ses için ilahiler antolojisi, içlerinde Asola'nın kendisiyle birlikte Baccusi, Croce, Gastoldi, Pietro Ponzio ve Costanzo Porta'nın da bulunduğu bir grup bestecinin katkılarıyla Palestrina'ya sunulmuştur. Yani, 17, 18, ve 19. yüzyıllar boyunca durmadan büyüyen "Palestrina efsanesi" aslında bestecinin ölümünden önce başlamıştır. Müziğin, kendisine gelinceye kadar izlediği tüm gelişmeye hakim olan bir besteci olarak, yarattığı eserler tam bir yetkinliğe sahiptir. Palestrina'nın durumu bu açıdan çağına dek üretilenleri çok iyi özümsemiş olan J. S. Bach'ın (1685-1750) durumuna benzetilebilir. Bu iki besteci müzikte yeni bir çağ açmamış olmalarına karşın verdikleri kusursuz eserler ardıllarını yeni yöntemler denemeye zorlamış, bu bakımdan önemleri çağ açan besteciler kadar büyük olmuştur.



Carlo Gesualdo (1561-1613)

1561-1613 yılları arasında yaşayan erken barok dönem bestecisi ve Venosa prensi. Eşliksiz koro için yazdığı 5,6,7 partili madrigallerle armonik yazıya eğilim gösteren öncü bir yaklaşımı bilinçle gerçekleştirmiştir.Dönemin ileri bir aydını olarak yetişen Gesualdo soylu ve zengin olmanın avantajıyla bilim adamları ve sanatçıları çevresinde toplamıştı. 1590'da karısıyla karısının sevgilisini ve ondan doğduğunu sandığı oğlunu öldürmüş ferrara eyaletindeki este şatosuna sığınarak trajik yaşam biçimini sürdürmüştü.